Regulacja

Ramię gramofonu ustawia się raz, a słucha przy każdej płycie. Pięć parametrów decyduje, czy igła siedzi w rowku tak, jak zaplanował inżynier nacinający lakier: nacisk, antyskating, położenie wkładki w główce, wysokość ramienia i azymut.

Kolejność ma znaczenie. Najpierw wyważasz ramię i ustawiasz nacisk w zakresie podanym przez producenta wkładki. Dopiero potem antyskating, bo jego wartość zależy od nacisku. Jak zrobić to bez wagi i bez płyty testowej, opisałem w tekście o antyskatingu.

Potem geometria. Wkładkę przesuwa się w główce według szablonu, a wysokość ramienia ustawia się tak, żeby igła stała w rowku pod właściwym kątem. Przydaje się linijka i cierpliwość, a nie kabel za dwa tysiące.

Osobny rozdział to igła. Zużytą igłę zwykle słychać wcześniej, niż widać ją pod lupą, a płyty cierpią już wtedy. Ile godzin realnie wytrzymuje, jest w tekście o żywotności igły.

Źle ustawione ramię daje znać przeskakiwaniem albo zniekształceniem pod koniec strony. Przyczyny w kolejności od najczęstszej zebrałem w tekście dlaczego igła przeskakuje rowki.

Nie podaję ustawień dla konkretnych modeli. Podaję zasady, które działają na każdym ramieniu z przeciwwagą.